So long, farewell, auf Wiedersehen, goodbye

En dan is het zover. Morgen is dr dag dat ik Nederland verlaat. Voor de komende 10 maanden dan. Afgelopen week bestond vooral uit het uitzoeken van spullen en mijn koffer inpakken. Het moment dat je je kamer nog nooit zo opgeruimd hebt gezien, maar tegelijk je de enorme stof hopen ziet die zich in de afgelopen jaren hebben gehuisvestigd. Haha. Ik bewust geen afscheidsfeestje gegeven. Ik zie over een jaar wel wie er nog op mijn stoep staan. Ik ben nog met mijn moeder een dag gaan winkelen in Den Haag om de laatste dingen aan te schaffen. Afgelopen zondag nam ik afscheid van de duikvereniging en familie. Gisteren ben ik uit eten geweest met 3 vriendinnen en vanavond komen mijn opa en oma nog eten. En voor je het weet is je laatste week in Nederland om.

IMG_20160823_185622
Hoe ik mijn koffer inpak? Eerst maar alles verzamelen en in de koffer gooien. Daarna zien we wel verder. Trouwens wat heb je toch weer een goede scherpe foto weten te maken Emma, well done.

Ik heb meerdere pogingen gedaan om mijn koffer in te pakken. Waarschijnlijk vergeet ik nog 10000 dingen, maar ik zal het er maar mee doen. De meterslange to do list heb ik eindelijk afgewerkt. ik ben maar gestopt met het bijhouden hoe vaak ik het dorp nog ben in geweest om nog dingen te halen, haha.

Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren (dit had ik altijd al eens willen zeggen haha) dat ik naar de informatie bijeenkomst ging van STS. Bijna een jaar geleden, of om precies te zijn 29 augustus.  En nu sta ik hier met een knal oranje koffer, gele STS tas en een mint groen koffertje. Zoals je merkt heb ik mijn koffers en tas uitgezocht op kleur zodat de kleuren mooi met elkaar matchen ;). In december werd ik mijn pakket in Nederland en Amerika geaccepteerd en 12 dagen later kreeg ik dan mijn gastgezin en sindsdien hebben we wekelijks contact gehad via Facebook. Aan de hand van de startdatum van de school kon ik mijn vertrekdatum schatten. Toen ik dan mijn daadwerkelijke vertrekdatum kreeg bleek ik nog eens goed geschat te hebben (vreugde momentje). Maanden werden weken. Weken werden dagen…

En nu is het zo ver. Onwerkelijk eigenlijk.

Ook als terug kijk hoe snel de tijd is gegaan. En ik ben ergens ook bang dat komend jaar nog sneller zal gaan en over jaar alweer aan mijn studie begin zonder echt door te hebben gehad dat ik een jaar in Amerika ben geweest. Ik besef me daarom ook dat ik de volle 100% moet genieten. En natuurlijk er kan altijd een minder leuk moment tussen zitten. Maar eigenlijk moet ik dan weer denken aan wat ik aan het doen ben en wat voor kans ik heb gekregen. Na ja gekregen…. Het is misschien goed dat ik het grootste gedeelte zelf heb moeten betalen. Het was afgelopen jaar een steuntje in de rug om te werken hoewel ik het niet altijd even leuk vond. En vergeleken met mensen die deze reis hebben ‘gekregen’ laat het bij mij zien dat ik dit écht wil. En dat dit niet zomaar een leuk jaartje er tussen uit is.

Ik heb 2 vriendinnen en nog 1 vriendin van mijn broer die ook beide met STS naar Amerika gaan die afgelopen weken allemaal al eerder zijn vertrokken, en nu ben ik dan eindelijk aan de beurt om te gaan haha. Sommige vroegen aan mij of het niet vervelend was om te zien dat iedereen al eerder en langer in Amerika is dan ik. Maar je kan er niet voor kiezen wanneer je weg gaat. Je gastgezin kiest jouw uit en daaraan zit een datum gebonden. En natuurlijk in het begin baal je toch wel, je wil zelf ook zo lang mogelijk in Amerika zijn. Ik vertrek relatief laat. Van de 12 vertrekdata vertrek ik de 10e. De eerste vertrokken 21 juli al. Het heeft wel zo zijn voordelen om pas laat te vertrekken. Ik had de tijd om nog 3 weken met mijn ouders op vakantie te gaan. De Lofoten. Ik had dat echt niet willen missen. Ook heb je de tijd om je voor te bereiden. Je hebt de hele zomervakantie om lijstjes, planningen en to do lijsten te maken. En niet te vergeten ik heb meer dan 3 maanden zomervakantie gehad.  Daarnaast stel je jezelf erop in dat je eind augustus gaat. Je kan niks anders, je weet niet beter.

Maar goed. Ik heb ontzettend veel zin in komende dagen in New York City. Hoewel er voor volgende week maandag wel onweer is voorspeld haha. Dinsdag 30 augustus zal ik dan eindelijk na ca. 250 dagen mijn gastfamilie ontmoeten! Enerzijds ben ik heel enthousiast om ze te ontmoeten maar anderzijds ook heel gespannen, wat als ze nu heel anders blijken te zijn dan ik dacht?  Of wat als het helemaal niet klikt? Ik moet het allemaal maar over me heen laten komen.

Ook wel stom iets, haha. Ik had een Nederlandse vlag besteld bij het idee dat het leuk was om mee te nemen… Alleen heb ik niet heel goed nagedacht over de maten… Nu zit ik met een vlag van 180 bij 120… Oeps. Ach ja, kan hem altijd als deken gebruiken en hij is even groot als mijn gordijn voor mijn raam. Probleem opgelost.

DSC_0393
Hij is te groot om goed vast te houden….

 

Waarschijnlijk (bijna 100% zeker)  zal de komende blog foto’s van NYC bevatten en mijn aankomst bij mijn gastfamilie. Mis dit niet door je aan te melden voor de mail (onderaan voor mobiele gebruikers, rechts voor de computer gebruikers) of hou mijn Facebook in de gaten. En als je dit niet wilt? Dan ben je gek, wie wil dit nu missen???!!!!1!!!

Genoeg woorden voor nu.

So long, farewell, auf Wiedersehen, goodbye,

Tot ziens.

Emma

 

Een gedachte over “So long, farewell, auf Wiedersehen, goodbye

  1. Hai Emma voor morgen een goede vlucht en hoop dat je het naar je zin heb in het verre Amerika tot over 10 maanden bay bay en goodluck groeten oom Cees

    >

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s